Η χρονιά που ο κόσμος γύρισε την πλάτη

 Το περασμένο καλοκαίρι στον ΑΡΗ ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες, όμορφα λόγια και υποσχέσεις για κάτι διαφορετικό. Νέος τεχνικός διευθυντής, νέα φιλοσοφία, “ευρωπαϊκός σχεδιασμός”, μεταγραφές και αισιοδοξία πως επιτέλους η ομάδα θα παρουσιαζόταν πιο οργανωμένη και πιο σοβαρή.

Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Ρούμπεν Ρέγες.

Ο Ισπανός τεχνικός διευθυντής ήρθε με τη φήμη του ανθρώπου
που θα αναλάμβανε πλήρως τον μεταγραφικό σχεδιασμό και θα έφερνε μία πιο ποδοσφαιρική λογική στον τρόπο λειτουργίας της ομάδας. Στην πράξη όμως, ο ΑΡΗΣ είδε ξανά το ίδιο έργο.

Καραβιές παικτών. Πολλοί χωρίς ρυθμό. Πολλοί με ιστορικό τραυματισμών. Πολλοί που ποτέ δεν έδειξαν γιατί αποκτήθηκαν.

Ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε την προετοιμασία σχεδόν χωρίς μεταγραφές και χωρίς κορμό, ενώ την ίδια στιγμή αποχωρούσαν βασικοί παίκτες όπως ο Κουέστα και ο Μπράμπετς. Παράλληλα, έγινε μία ξεκάθαρη στροφή στο ελληνικό στοιχείο, με παίκτες όπως οι Αθανασιάδης, Διούδης, Γιαννιώτας, Γαλανόπουλος και Δώνης να έρχονται στην ομάδα.

Στην πράξη όμως, οι περισσότεροι πρόσφεραν από ελάχιστα έως σχεδόν τίποτα μέσα στη χρονιά.

Στον πάγκο, ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε με τον Μαρίνο Ουζουνίδη και θεωρητικά μπήκε στη σεζόν με ηρεμία και πλάνο. Η πραγματικότητα όμως ήρθε γρήγορα και βίαια.

Η Αράζ υποτίθεται πως ήταν μία βατή και εύκολη αντίπαλος για τα προκριματικά της Ευρώπης. Και όμως, ο ΑΡΗΣ κατάφερε να μετατρέψει ακόμη και αυτή τη σειρά σε ποδοσφαιρικό αυτογκόλ.

Ήττα με 2-1 στο Αζερμπαϊτζάν. Και στη ρεβάνς μέσα σε ένα κατάμεστο Βικελίδης, ισοπαλία 2-2 και πρόωρος αποκλεισμός που έστειλε την ομάδα σπίτι της από τον Ιούλιο.

Ένα ακόμη ευρωπαϊκό κάζο. Ένα ακόμη χτύπημα στον κόσμο που είχε γεμίσει το γήπεδο πιστεύοντας πως κάτι αλλάζει.

Και φυσικά, ακολούθησε το κλασικό έργο.

Αλλαγή προπονητή από νωρίς. Ο Ουζουνίδης αποχωρεί, έρχεται ο Χιμένεθ και ο ΑΡΗΣ μπαίνει σε μία χρονιά γεμάτη μετριότητα, τραυματισμούς, νεύρα και ποδοσφαιρικό χάος.

Η ομάδα ποτέ δεν έπεισε πραγματικά. Ποτέ δεν έδειξε πως έχει ταυτότητα. Ποτέ δεν έδωσε την αίσθηση πως χτίζεται κάτι σοβαρό και σταθερό.

Το χειρότερο όμως δεν ήταν ούτε τα αποτελέσματα ούτε η εικόνα στο γήπεδο.

Ήταν το οριστικό ράγισμα στις σχέσεις κόσμου και διοίκησης.

Ο κόσμος του ΑΡΗ πλέον δεν θέλει αυτή τη διοίκηση και το έδειξε με κάθε τρόπο μέσα στη χρονιά. Συνθήματα, αποδοκιμασίες, αποχή από το γήπεδο και μία γενικότερη αίσθηση απογοήτευσης που πλέον έχει γίνει μόνιμη κατάσταση.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν οι αντιδράσεις του Θόδωρου Καρυπίδη προς τον κόσμο του ΑΡΗ. Χειρονομίες, ένταση, βρισιές και εικόνες που έκαναν ακόμη μεγαλύτερο το χάσμα ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Το Βικελίδης άρχισε να αδειάζει.

Και αυτό ήταν ίσως το πιο ηχηρό μήνυμα όλων.

Ο κόσμος κουράστηκε.

Στο τέλος της χρονιάς ο ΑΡΗΣ προχώρησε ξανά σε αλλαγή προπονητή, φέρνοντας τον Μιχάλη Γρηγορίου στον πάγκο. Η ομάδα τελικά τερμάτισε στην 5η θέση υπό τις οδηγίες του, όμως ούτε αυτό κατάφερε να δώσει ευρωπαϊκό εισιτήριο, αφού τη θέση πήρε ο ΟΦΗ ως Κυπελλούχος Ελλάδας.

Κάπως έτσι έκλεισε μία χρονιά γεμάτη λάθη, απογοητεύσεις και χαμένες προσδοκίες.

Πλέον ο ΑΡΗΣ μπαίνει ξανά σε μία νέα σεζόν με τον κόσμο επιφυλακτικό και κουρασμένο. Παρά την παρουσία ενός πιο δυνατού ΑΣ και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει θέμα αλλαγής διοίκησης.

Έτσι, ο σχεδιασμός της νέας χρονιάς γίνεται ξανά από τον Θόδωρο Καρυπίδη, αυτή τη φορά με αρκετά μειωμένο μπάτζετ και ξεκάθαρη λογική διαχείρισης εσόδων και εξόδων.

Η πρώτη κίνηση φαίνεται πως θα είναι η παραμονή του Μιχάλη Γρηγορίου στον πάγκο.