ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ... ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΑΕ...

 

Όσα προέκυψαν χθες από τοποθετήσεις που αποδίδονται στην πλευρά του Θεόδωρου Καρυπίδη για την ΠΑΕ ΑΡΗΣ. δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Αντιθέτως, ανοίγουν ακόμα περισσότερα ερωτήματα. Και όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να τα παρουσιάσουν ως “ξεκαθάρισμα”, στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν μια κατάσταση που ο κόσμος του Άρη βλέπει εδώ και καιρό.

Μεταφέρεται κατηγορηματικά ότι δεν έχει υπάρξει ποτέ καμία πρόταση για την αγορά της ΠΑΕ, ότι δεν έχει χτυπήσει κανένα τηλέφωνο και ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη ενδιαφέροντος. Την ίδια στιγμή, γίνεται λόγος για «έκπληξη» σχετικά με τις κινήσεις και την προθεσμία που φέρεται να έθεσε ο ΑΣ Άρης.

Εδώ όμως ξεκινά το βασικό πρόβλημα. Πώς γίνεται να υπάρχει έκπληξη όταν δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία; Πώς γίνεται να δηλώνεται άγνοια όταν από την πλευρά του Ερασιτέχνη έχουν γίνει ενέργειες και επαφές; Όταν δεν υπάρχει διάθεση συνεργασίας και δεν ανοίγει η πόρτα του διαλόγου, τότε το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόταση. Το ζήτημα είναι ότι δεν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να υπάρξει.

Αυτή η στάση δείχνει ξεκάθαρα ότι ο ΑΣ δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος συνομιλητής. Και αυτό δεν είναι απλώς μια διαφωνία μεταξύ πλευρών. Είναι προσβολή προς τον ίδιο τον θεσμό του Ερασιτέχνη και κατ’ επέκταση προς ολόκληρο τον σύλλογο. Ο Άρης δεν είναι μια εταιρεία αποκομμένη από τη βάση του. Ο ΑΣ είναι ο πυρήνας του συλλόγου και η απαξίωσή του δημιουργεί βαθύ ρήγμα.

Την ίδια στιγμή, προκύπτει και μια ακόμη πιο ανησυχητική διάσταση. Παραδέχεται ότι υπάρχουν χρέη που φτάνουν περίπου τα 4,5 εκατομμύρια ευρώ, ενώ αναφέρεται πως τα χρήματα που έχουν δαπανηθεί τα προηγούμενα χρόνια δεν είναι απαιτητά. Παράλληλα, γίνεται λόγος για δυσκολία εξεύρεσης πόρων και για το γεγονός ότι τα χρήματα έχουν ουσιαστικά τελειώσει.

Αυτό οδηγεί σε ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα: ο Άρης μπαίνει σε μια καθαρά διαχειριστική φάση. Η ομάδα καλείται να λειτουργεί πλέον με βάση τα έσοδα και τα έξοδά της, χωρίς νέα επενδυτική δυναμική. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που αλλάζει πλήρως τις προσδοκίες και την προοπτική του συλλόγου. Δεν μιλάμε για ανάπτυξη, αλλά για συντήρηση.

Στο ίδιο πλαίσιο, επαναλαμβάνεται η θέση ότι αν υπάρξει σοβαρή πρόταση, αυτή θα συζητηθεί. Πρόκειται για μια διατύπωση που ακούγεται εδώ και χρόνια, χωρίς να έχει προκύψει κάποια ουσιαστική εξέλιξη. Το ερώτημα πλέον είναι σαφές: πόσο ακόμα θα περιμένει ο Άρης αυτή την πρόταση και πώς είναι δυνατόν να εμφανιστεί ενδιαφερόμενος όταν δεν υπάρχει ενεργή και ανοιχτή διαδικασία συζήτησης;

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι επικίνδυνη. Από τη μία πλευρά, ο Ερασιτέχνης φαίνεται να προσπαθεί να κινηθεί, να ανοίξει δρόμους και να δημιουργήσει προοπτική. Από την άλλη, δεν προκύπτει διάθεση ουσιαστικής συνεργασίας. Αυτή η κατάσταση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ρήξη. Και μια ρήξη μεταξύ ΠΑΕ και Ερασιτέχνη δεν είναι μια απλή διαφωνία. Είναι εξέλιξη που μπορεί να επηρεάσει συνολικά τη λειτουργία του συλλόγου.

Η ευθύνη πλέον είναι ξεκάθαρη. Δεν μπορούν να υπάρχουν γενικόλογες τοποθετήσεις, ούτε υπεκφυγές. Αν υπάρχουν χρέη, πρέπει να παρουσιαστούν αναλυτικά. Αν δεν υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι, αυτό οφείλει να ειπωθεί ξεκάθαρα. Αν η ομάδα θα πορευτεί με λογική αυστηρής οικονομικής διαχείρισης, ο κόσμος πρέπει να το γνωρίζει.

Πάνω απ’ όλα όμως, απαιτείται διάλογος. Ο Άρης δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς συνεννόηση ανάμεσα στην ΠΑΕ και τον Ερασιτέχνη. Η εικόνα αποστασιοποίησης και αδιαφορίας δεν οδηγεί πουθενά.

Ο κόσμος του Άρη έχει αποδείξει ότι στηρίζει. Έχει δείξει υπομονή. Έχει αντέξει καταστάσεις. Όμως η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη. Όταν δεν υπάρχει προοπτική, όταν δεν υπάρχει ενότητα και όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρο σχέδιο, τότε η στασιμότητα μετατρέπεται σε πρόβλημα.

Ο Άρης δεν είναι για να λειτουργεί απλώς. Είναι για να εξελίσσεται και να πρωταγωνιστεί. Και με τα σημερινά δεδομένα, αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει.